Η ψήφιση του νόμου για
το σύμφωνο συμβίωσης
μεταξύ ομόφυλων ατόμων
προκάλεσε αρκετές συζητήσεις στην ελληνική κοινωνία, οι οποίες πραγματοποιήθηκαν με βάση τις
αρχές της ηθικής. Και ενώ
υπήρχε ως φαινομενική
αφετηρία η «ηθική» της Εκκλησίας, εν τούτοις ακόμη
προβληματιζόμαστε πώς
διατυπώνονται απόψεις
τόσο αντίθετες και αλληλοσυγκρουόμενες.
Φαίνεται
λοιπόν ότι υπάρχει ένα πρόβλημα ως προς το περιεχόμενο αυτού που χαρακτηρίσαμε αφετηριακά ως
«ηθική» της Εκκλησίας και
επιπλέον μια δυσκολία κατανόησης του τι ακριβώς
εκφράζει. Λανθασμένα
η
«ηθική» ταυτίζεται με τον
ηθικισμό. Με ένα σύστημα
δηλαδή συμπεριφοράς, το
οποίο ταυτίζεται με τους «καθώς πρέπει» οι οποίοι
βέβαια δεν είναι δήθεν αμαρτωλοί αλλά «καθαροί»
και τέλειοι, ενώ φαίνεται ότι γι’ αυτούς δεν ισχύει
η ευχή του αγίου Εφραίμ «Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί
μοι του οράν τα εμά πταίσματα και μη κατακρίνειν
τον αδελφόν μου». Με
ευκολία μάλιστα οι εραστές
αυτής της «ηθικής της καθαρότητας» κρίνουν,
κατακρίνουν, κατηγορούν, στιγματίζουν και τους
διαφεύγουν οι λόγοι του Αποστόλου Παύλου:
«ή αλλήλους δάκνετε και κατεσθίετε, βλέπετε
μη υπ’ αλλήλων αναλωθείτε» (Γαλάτας Ε΄ 15)
αλλά και «ο δοκών εστάναι βλεπέτω μη πέση»
(Α΄ Κορ. 10, 12).









